TO I OWO

Kolory w kinematografii.

Barwy otaczają nas ze wszystkich stron. Definiują rzeczywistość i jej postrzeganie. Kolory w kinematografii są drogą dostępu do wewnętrznego świata bohaterów i sposobem na przekazanie jakiejś opowieści – odpowiednie użycie koloru może znacznie wzmocnić opowiadaną historię i przekazać emocje głównych bohaterów. Za pomocą barw można podkreślić atmosferę świata przedstawionego, w którym toczy się akcja. Powodują one, że możemy jeszcze bardziej zanurzyć się w wizualnej fikcji. Wszystko zależy od wzajemnych związków między współwystępującymi w kadrze barwami.

Początek kina w kolorze datuje się na rok 1902, gdy w National Media Musem w brytyjskim Bradford odkryto trwający niecałe pół minuty, kolorowy, niemy film Edwarda Raymonda Turnera, przedstawiający bawiące się dzieci. Pierwszym w historii filmem kolorowym w technice technicolor był amerykański Toll of the Sea z 1922 roku. Od tamtej pory kolory w kinematografii zaczęły być bardzo istotne i dobierane nieprzypadkowo.

Barwa w dziele filmowym odgrywa nie tylko rolę estetyczną, ale i semantyczną – to jeden z podstawowych środków wyrazu. Odpowiednie użycie koloru, by stworzyć efekt harmonii, napięcia lub by zwrócić uwagę widza na konkretny motyw, może dać spektakularny efekt. Kolor wpływa na naszą psychikę i stanowi niezwykłe narzędzie w sterowaniu odbiorem danej historii.

 

KOŁO BARW

Koło barw, to podstawa, która w graficzny sposób przedstawia zasady mieszania się i powstawania barw. Znajduje się w nim 12 kolorów. Trzy kolory podstawowe to: czerwony, żółty i niebieski. Kolory pochodne stanowią kombinację dwóch kolorów podstawowych: pomarańcz, zieleń oraz fiolet. Kolory trzeciego rzędu stanowią natomiast połączenie kolorów podstawowych z pochodnymi.

Jaki w tym sens?

Po pierwsze, można zauważyć ciepłe kolory po prawej stronie koła, a chłodniejsze po lewej. Ciepłe kolory są jasne i energetyczne. Chłodne wyciszają i uspokajają. Roxy Radulescu, amerykańska graficzka i autorka Movies in Colorświetnie zobrazowała mapowanie kolorów w kinie analizując produkcje na podstawie wykorzystanych w nich palet kolorystycznych. Mistrzem w użyciu barw w swoich dziełach jest reżyser Wes Aderson, a jego palety kolorystyczne można zobaczyć tutaj.

Oto najpopularniejsze schematy wykorzystywane w dziełach filmowych:

 

SCHEMAT DOPEŁNIENIOWY/UZUPEŁNIAJĄCY

Schemat dopełnieniowy lub inaczej uzupełniający, to układ kolorów, które na kole barw leżą naprzeciwko siebie  i stanowią najbardziej kontrastowe związki, dzięki czemu podkreśla się intensywność obu kolorów. Jest to połączenie ciepłej barwy z chłodną do uzyskania kontrastu i wyrazistego efektu. Nasycenie musi jednak tworzyć przyjemny dla oka efekt i harmonijnie współgrać.

Taka kombinacja często wykorzystywana jest w dziełach filmowych, by pokazać osobowość bohaterów i przedstawić konflikt wewnętrzny, z jakim się zmagają. Zabieg ten możemy zauważyć w obrazach takich, jak: Amelia (2001, reż. Jean-Pierre Jeunet), Juno (2007, reż. Jason Reitman) oraz Take This Waltz (2011, reż. Sarah Polley). Kolory idealnie oddają tu żywiołowe charaktery  i światopoglądy głównych bohaterek.


 

SCHEMAT ANALOGICZNY/HARMONIJNY

Na układ analogiczny lub inaczej harmonijny, składają się kolory, które znajdują się w bliskim i równym sąsiedztwie na kole barw. Kolory te powinny współgrać i tworzyć efekt harmonii. Kolory analogiczne zwykle używane są do przedstawiania krajobrazów lub stworzenia miłego dla oka, plastycznego i naturalnego efektu. Przykładami zastosowania schematu analogicznego w kinie są np. Między Słowami (2003, Sofia Coppola), Zaginiona Dziewczyna (2014, reż. David Fincher) oraz Życie Pi (2012, reż. Ang Lee). Dobór barw przenosi widza w świat delikatny i nieco odrealniony.

 

TRIADA

Triada, to kompozycja trzech kolorów oddalonych od siebie na kole barw o stałą ilość pól. Schemat wykorzystywany był często w latach sześćdziesiątych. Przykładem takiej kompozycji z użyciem kolorów niebieskiego, czerwonego i szarości jest Szalony Piotruś (1965, reż. Jean-Luc Godard).

 

TETRADA

Tetra w przekładzie z języka greckiego oznacza cztery. Na tetradę składają się dwa schematy dopełnieniowe, co daje razem cztery barwy. Przykładem zastosowania tej kombinacji kolorów są m.in. Mamma Mia (2008, reż. Phyllida Lloyd) oraz La La Land (2016, Damien Chazelle).

 

PSYCHOLOGIA KOLORU

Sposób, w jaki interpretujemy daną barwę zależy w dużej mierze od norm kulturowych, tradycji, kontekstu i osobistych doświadczeń. Poniższe wideo ilustruje ogólne skojarzenia filmowe z danym kolorem.

Kolor stał się bardzo istotnym narzędziem kinowym opowiadającym daną historię. Obecnie jest on integralną częścią filmu i posiada niesamowitą moc oddziaływania na odbiór obrazu przez widza.

Czy Wy również to zauważyliście podczas któregoś z seansów? Macie swoje ulubione filmy tętniące kolorami?


Sala kinowa z kolorowymi krzesełkami mieści się w Light House Cinema w Dublinie.

Więcej palet z filmów tworzy @CINEMA PALETTES i dzieli się na Twitterze.

Źródła zdjęć z paletami / image sources:
digitalsynopsis.com
moviesincolor.com
cinema5d.com

Zapisz